نمی دانم چگونه از این خودآزاری رها شوم. هنوز خودمدیریتی را نیاموخته ام.  مسیر عمر  چه تند به  آخر خط رسیده . دیو درون به "  بندم " کشیده. تیغ تعقل  کُند شد و  خمیده .

رهایم کن، رهایم کن  از این فرسوده ی پنهان.  از این آزرد ه ی ساکت همی  نالان. 

نمی نالد به ظاهر قهرمان هر چه میدان است. بظاهر همسری همدم ! ولی نادم به دوران است . 

پدر نان آور خانه ، گَهی خوشرو گَهی همره ولی  دلشوره ،" مهمان" است. چه خواهد شد سرانجام دو فرزندش. 

 چروکیده رخ بانو ، بجای" او " بغل بگرفته ا م  زانو.   

رهایم کن رهایم کن  از این  چهره ، از این سیلی خور هستی . که زیرش زردی حسرت نمایان است.

 منم تقصیر را یاور ، شوم تسلیم  «خوش باور»،  رسیدم!!  خط پایان است. 

رهایم کن تو که،  کَندی دل از سینه  ، بجایش دادی ام   خروارها   کینه.   

ز جام نفرتت تر کن لبانم را 

  ببخشا این  سخن ،لحن و بیانم را. 

 تو بخشا مزه ی تلخ زبانم را.  

رهایم کن ، رهایم کن که شور زندگی زیباست

بغل وا کن که نور عاشقی   آن   دورها  پیداست.

بغل وا کن دلم پرواز می خواهد.

رهایم کن .

قابیل هم نرسیده ، برادر کشی را یادگرفت و هابیل را کشت. 

اونوقت نسل ما چگونه تکثیر شد؟بپرسم نپرسم؟ بمونه تا اون دنیا  شاید فهمیدم.

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد ، فریبنده زاد و فریبا بمیرد -  شب مرگ تنها نشیند به موجی ، رود گوشه ای دور و تنها بمیرد...(زنده یاد حمید مصدق )

 قو در طول زندگیش  برخلاف خیلی از آدما فقط یک یار داره ، 

همیشه با هم هستن ،  جفت . نر و ماده و همیشه دوست دار هم و با هم . اگر یکیشون بمیره  بهر دلیلی، برای اون تک مونده ، موندن بقدری دشواره  که مسیری  بی بازگشت رو انتخاب میکنه   سمت  دریا و    پرواز میکنه  تا جایی که نتونه دیگه بال بزنه و از فرط خستگی و اندوه  خودشو شیرجه وار به عمق آب میزنه و دیگه بالا نمیاد.

این عمل  اگه  مرگ نام داشته  باشه !! شیرین و جاودانه است . ممکنه غریزه باشه اما بی شک " عشق ، وفا ، مهر و بسیاری صفات زیبا " رو در خود جای داده.